6

Επίγευση της εκδρομής στην Κωνσταντινούπολη, δυο βδομάδες μετά. Άχαρη αίσθηση η ομαδική εκδρομή, μελαγχολική η συννεφιά, οι αρρώστιες της Σαλμονέλας και του Φιλίππου τις τελευταίες μέρες πλανώμενο σύννεφο στεναχώριας. Από την άλλη, η γοητεία του καινούργιου, η κοσμοπολίτικη οδός Ιστικλάλ με τα καφέ και τα ζαχαροπλαστεία της, τα αλλεπάλληλα στρώματα των αρχαιοτήτων, ο πλούτος της αγοράς και το τοπικό χρώμα σαφώς έντονο. Η Κωνσταντινούπολη είναι Ευρώπη, θεωρούμενη από την πλευρά της Ασίας· είναι συγχρόνως και Ασία, θεωρούμενη από την πλευρά της Ευρώπης. Οι Τούρκοι, μετά από έναν ταραχώδη αιώνα –ταραχώδη όσο και για τους Έλληνες, ίσως κι ακόμη περισσότερο– περισυλλέγουν σήμερα ότι απέμεινε, προσπαθούν να ανασυνθέσουν τα κομμάτια του παζλ. Ανακαλύπτουν τις πλευρές της χώρας και του εαυτού τους που είχαν προσπαθήσει να αποποιηθούν μερικές δεκαετίες πιο πριν. Είναι όμορφο, ειδικά στη δισκογραφία· ηχογραφήσεις πραγματοποιημένες σε καιρούς δύσκολους, και ουσιαστικά παραπεταμένες στη δίνη του χρόνου, βρίσκουν το δρόμο τους προς περιποιημένες εκδόσεις. Χαρακτηριστικό ότι πολλές επανεκδόσεις πραγματοποιούνται από δίσκους βινυλίου· οι πρωτότυπες μαγνητοταινίες έχουν φαίνεται χαθεί, ή ίσως σβηστεί.

Απολαμβάνουμε ακόμη τους μπακλαβάδες και τα λουκούμια που φέραμε, προσπαθώντας να παρατείνουμε την γεύση του ταξιδιού. Εδώ πιο κλασσικές ηχογραφήσεις: Ο Kani Karaca (γ. 1930) σε μια ζωντανή ηχογράφηση του 1994 (5 κομμάτια θρησκευτικού περιεχομένου ενωμένα, το τέταρτο αποδίδεται στον Dede Efendi, περίπου 24Mbyte) από τον μοναδικό δίσκο του στην Kalan (2001).Στη δεύτερη, ο μέγας Zeki Müren (1930 - 1996) σε μια περιπαθή ερμηνεία με τίτλο Yalnız benim ol από το δίσκο Hatıralarım (Emre, 1982).
Απολαύστε!